Законодавство


В цьому розділі збираються посилання на законодавчі акти, які регулюють відносини на польському ринку праці, які стосуються іноземців, зокрема – українців.

З огляду на те, що кожний закон  переважно складається з багатьох сторінок, тут також наводяться цитати ключових положень відповідних законів.

USTAWA z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

Art. 60.

1. Wizę Schengen* lub wizę krajową wydaje się w celu:

5) wykonywania pracy, w okresie nieprzekraczającym 6 miesięcy w ciągu ko- lejnych 12 miesięcy, na podstawie oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy, zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy;

6) wykonywania pracy na podstawie dokumentu innego niż określony w pkt 5;

18) udziału w programie wymiany kulturalnej lub edukacyjnej, programie po- mocy humanitarnej lub programie pracy wakacyjnej;

….

Art. 64.

1. Wiza w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5 lub 6, może być wydana cu- dzoziemcowi, który przedstawi zezwolenie na pracę, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 43a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo pisemne oświadcze- nie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane.

Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

Dyrektywa Rady 2009/50/WE z dnia 25 maja 2009 r.  w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w celu podjęcia pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji

* – після вступу в дію безвізового режиму перетин кордону з біометричним паспортом здійснюється в рамках Шенгенської угоди і має відповідати всім правилам, зазначеним в цій угоді. Отже, всі норми законодавства, що раніше стосувались власників шенгенських віз так само стосуються власників біометричних паспортів країн, стосовно яких запроваджено безвізовий режим

Цей параграф Кодексу Праці стосується не лише іноземців. Йдеться про перехід працівників до іншої юрособи внаслідок злиття/ліквідації тощо.
Але у випадку іноземців він пов’язаний також із питаннями легалізації:

Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy  art. 231 § 4:

Art. 231.2) § 1. W razie przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę staje się on z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach pracy, z zastrzeżeniem przepisów § 5.

§ 2. Za zobowiązania wynikające ze stosunku pracy, powstałe przed przejściem części zakładu pracy na innego pracodawcę, dotychczasowy i nowy pracodawca odpowiadają solidarnie.

§ 3. Jeżeli u pracodawców, o których mowa w § 1, nie działają zakładowe organizacje związkowe, dotychczasowy i nowy pracodawca informują na piśmie swoich pracowników o przewidywanym terminie przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę, jego przyczynach, prawnych, ekonomicznych oraz socjalnych skutkach dla pracowników, atakże zamierzonych działaniach dotyczących warunków zatrudnienia pracowników, w szczególności warunków pracy, płacy i przekwalifikowania; przekazanie informacji powinno nastąpić co najmniej na 30 dni przed przewidywanym terminem przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę.

§ 4. W terminie 2 miesięcy od przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę, pracownik może bez wypowiedzenia, za siedmiodniowym uprzedzeniem, rozwiązać stosunek pracy. Rozwiązanie stosunku pracy w tym trybie powoduje dla pracownika skutki, jakie przepisy prawa pracy wiążą z rozwiązaniem stosunku pracy przez pracodawcę za wypowiedzeniem.

§5.Pracodawca, zdniem przejęcia zakładu pracy lub jego części, jest obowiązany zaproponować nowe warunki pracy ipłacy pracownikom świadczącym dotychczas pracę na innej podstawie niż umowa o pracę oraz wskazać termin, nie krótszy niż 7 dni, do którego pracownicy mogą złożyć oświadczenie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia proponowanych warunków. W razie nieuzgodnienia nowych warunków pracy i płacy dotychczasowy stosunek pracy rozwiązuje się z upływem okresu równego okresowi wypowiedzenia, liczonego od dnia, w którym pracownik złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia proponowanych warunków, lub od dnia, do którego mógł złożyć takie oświadczenie. Przepis § 4 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

§ 6. Przejście zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę nie może stanowić przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie przez pracodawcę stosunku pracy.

Art. 231a. § 1. Jeżeli jest to uzasadnione sytuacją finansową pracodawcy, nieobjętego układem zbiorowym pracy lub zatrudniającego mniej niż 20 pracowników, może być zawarte porozumienie o stosowaniu mniej korzystnych

warunków zatrudnienia pracowników niż wynikające z umów o pracę zawartych z tymi pracownikami, w zakresie i przez czas ustalone w porozumieniu.

§ 2. Przepisy art. 91 § 1–4 stosuje się odpowiednio.

Art. 232. Jeżeli przepisy prawa pracy przewidują współdziałanie pracodawcy z zakładową organizacją związkową w indywidualnych sprawach ze stosunku pracy, pracodawca ma obowiązek współdziałać w takich sprawach z zakładową organizacją związkową reprezentującą pracownika z tytułu jego członkostwa wzwiązku zawodowym albo wyrażenia zgody na obronę praw pracownika niezrzeszonego w związku – zgodnie z ustawą o związkach zawodowych.

Advertisements